Het NSK werd dit jaar voor de 15e maal georganiseerd op luchtmachtbasis ‘De Peel', de thuisbasis van de ZES. Studenten van het HBO en Universiteiten, die in het bezit zijn van hun D-brevet, kunnen hier aan deelnemen. Aan het einde van vorig jaar hebben Jelmer Wassenaar en ik het plannetje gesmeed om mee te doen. Daarom hebben we begin dit jaar een kist aangevraagd bij Chris de Jong. En ja hoor, volgens de kistentoewijzing, we hebben de 21 gekregen.

Ok, het belangrijkste gereedschap om te vliegen is geregeld. Nu nog een halve gek die ons ophalen wil. Bart Groen wilde ons wel ophalen, dus dat was ook geregeld. We hebben afgesproken dat ik de eerste dag met Jelmer zou vliegen en de tweede dag vlieg ik samen met Bart, omdat we het wel erg asociaal vonden dat Bart ons met zijn eigen auto wilde halen. Daar moet wat tegenover staan.

Jelmer heeft net het NK achter de rug, dus tussen alle K-7's moeten we toch een kans maken. En Bart is ook een ervaren overlandvlieger, dus aan de vliegers zal het niet liggen. Aangezien ik binnenkort overland wil gaan vliegen, leek het me leerzaam om de navigatie op me te nemen. Verder is het leerzaam wanneer we een keer buitenlanden. Heb ik dat ook eens meegemaakt, want tijdens een normale clubdag zet je de 21 niet zo makkelijk buiten!!!

Nu genoeg over de voorbereiding, verder met het weekend zelf. Zaterdagmorgen den 15e juni was het zover. 8 uur op Terlet om te vertrekken naar het zuiden des lands. De organisatie van de wedstrijd lag in handen van de Eindhovense studenten en daar viel wel het een en ander op aan de merken, maar goed het zijn immers de studentenkampioenschappen...Nadat we drie keer verkeerd waren gereden, kwam toch eindelijk de poort van de basis in zicht. Hier moesten we ons paspoort omruilen voor een tag.

Dag 1

Om 11.30, wat later dan gepland, de briefing. Opdracht voor de standaardklasse: De peel- Grefrath (Dui)-Schinveld-De Peel. Totaal van 147 km. Voor Jelmer een klein stukkie zou je zeggen, voor mij al een heel eind. Boxtijd om 12.30 dus met zijn 3-en als een gek die kist in elkaar gezet en de gps-apparatuur geprogrammeerd. Het weer zag er goed uit, het had zelfs geonweerd die avond ervoor. Om iets over tweeën startten we. De basis zat op 1000 m dus besloten we om iets voor drieën af te vliegen, op weg naar Grefrath. Onderweg werden we bijgehouden door een paar k-7's en ander hout, waardoor Jelmer licht geïrriteerd raakte. De thermiek varieerde tussen de 1,5 a 2 m/s op de analoge vario, dus echt super was het niet. Voorspeld was 2,5 tot 3 m/s. Tot het eerste keerpunt ging het goed. Na het laag ronden op zo'n 500 vlogen we richting Schinveld.

Jelmer koos voor een pad dat best wel van koers aflag, maar wat er dus goed uit zag (weer wat geleerd). Al glijdende kwamen we maar steeds niet die 3 meter bel tegen. Er zat telkens maar een tot anderhalve meter. We krabbelden telkens van 400 meter tot een meter of 800, en dan weer glijden. Halverwege het tweede been kwamen we nog lager te zitten en dit dwong ons om iets ten zuiden van Roermond te landen in een grasveld (weer wat geleerd). Toen we geland waren kijken we omhoog naar redelijke cumuls, maar toch was er al een afscherming te zien.

Bij terugkomst op de Peel bleek dat iedereen buiten was geland en dat we de op 1,5 km na het verst (64,1 km) waren gekomen. Aangezien er geen deelnemer meer dan 80 km had gevlogen, werd het geen wedstrijddag. Maar wel een leerzame...met 's avonds een lekkere BBQ!!

Dag 2

Dag 2 vloog ik samen met Bart. Weer hetzelfde ritueel 's morgen. Het weer werkte niet mee, er was namelijk een klein warmtefront aan het passeren, maar daarachter zouden goede vliegcondities ontstaan. Dit deed de wedstrijdleiding ertoe besluiten om een gigantische opdracht van welgeteld 92 km uit te zetten. De Peel-Asperden-Venlo-De Peel.

Het klaarmaken van de kist verliep ook deze dag vlekkeloos. We kwamen tot de conclusie kwamen dat het winteronderhoud van 21 dit jaar mag komen te vervallen. Jelmer maakte van de kap er een waar zelfs een F-16 vlieger jaloers op zou zijn. Ik vond in de schuur nog een flacon BMW autowas. De duitse producten bleken elkaar te mogen, want de 21 glom als nooit te voren. Als we zouden doorgaan met poetsen, zou misschien het glijgetal van een ASH-25 gehaald kunnen worden...haha!

Over tot de vlucht. Bart en ik hadden een goed gevoel over het weer, er was redelijke thermiek voorspeld. Dit viel echter tegen nadat we gestart waren. De cumuls die aan de hemel stonden, produceerden niet meer dan belletjes van 1 meter stijgen. Dit konden we een klein uur zo volhouden, waarna we onderuit zakten.

Jelmer vond dat we best wel op pad hadden kunnen gaan, bla bla bla. Dus om half vijf onze tweede start van die dag. De cumuls zagen er wat groter uit, er waren zelfs al wat mensen gestart. Na het ontkoppelen vlogen we naar een twee meter bel, die ons tot 900 m stuwde. Op koers lagen net zulke cumuls als waar we onder vandaan kwamen, dus gingen we op pad. 1e Cumul niks, hmmm, 2e cumul weer niks, shit 600 m. En ja hoor ook de derde cumul deed niet wat ie zou moeten doen. Vooraf dachten we Asperden makkelijk te kunnen halen, maar volgens de Colibri was het nog zeker 8 km. In tussen zochten we naar een veldje, waarbij onze keus viel op een veld precies tussen Center Parcs (Heijderbos, Gennep) en de snelweg in.

Wat gras leek, bleek een zachte akker te zijn met peen erop. Ik kwam er al snel achter dat we dit niet alleen gingen redden, dus heb ik een groepje mensen bij een in de buurt gelegen manege weggeplukt. Intussen was Jelmer gearriveerd en die vond zijn veldkeus, van de dag ervoor, toch beter. Het demonteren verliep moeizaam. Eerst de rechter vleugel 300 meter naar de aanhanger toe. Daarna de romp en als laatste de linker vleugel. Wat een klus (weer wat geleerd).

Deze dag stond ook iedereen buiten en werd het weer geen wedstijddag. Het was echter een superleuke ervaring en volgend jaar gaan we zeker weer meedoen met de immer voortdurend hoop op beter weer!

Wiebe Bosman.