In de film Fly Away Home begeleiden Amy en haar vader, een groep ganzen naar hun wintergebied. Die tocht maken ze met ultra-lights. Amy heeft een verlaten nest met eieren uitgebroed. De uitgekomen ganzen volgen haar bij elke stap blindelings. Inprinting heet dat. Pas als Amy leert vliegen, leren de ganzen ook vliegen. Ze volgen haar trouw de lucht in. Wanneer de zomer voorbij is, moeten de ganzen de weg leren naar hun wintergebied. Dat kunnen ze niet op eigen instinct. Dat moeten ze leren van hun ouders. Of van Amy. Een spannend filmverhaal? Ja, maar er zijn ook serieuze plannen in die richting. Er zijn biologen die onderzoeken of ze op deze manier kwetsbare vogelsoorten aan nieuwe broedgebieden kunnen helpen. .

De duo discus komt overvliegen

De SION (stuurgroep intergraal overlandvliegen nederland) wachtte dat onderzoek niet af, maar bracht prille overlandvliegers bij elkaar op Malden om hen de kunst van het overlandvliegen bij te brengen. Prestatievliegen? Ik? Ik vond het altijd al een prestatie dat ik überhaupt zweefvlieg. Het idee van de SION is dat de trek naar nieuwe horizonten gemakkelijker wordt als dat 'in groepsverband' en onder vliegende coaching plaats vindt. En uit eigen ervaring kan ik vertellen dat dat inderdaad zo is.

Als je aan de rand van de Betuwe op 1300 meter nog aarzelt, zegt de coach die in de buurt rondvliegt: "Gaan!" En je gaat. Mn eerste oversteek, naar Arnhem. Daar lag een bel van 4 meter koesterend klaar om de rillende koudwatervrees te verwarmen. "Zie je wel?" roept de coach en hij keert om op zoek naar verdwaalde vogels. "Zit je laag? Kom maar hierheen, er zit nog een metertje!" hoorde ik over de radio. Een collega in moeilijkheden. "Zuiver vliegen, blijf geconcentreerd, je kunt het." Die radiocommunicatie is hartverwarmend, een spannend jongensboek. Een hoorspel. Een film waar je de plaatjes zelf bij mag denken. Het was opvallend hoe weinig andere communicatie er die dagen was. Volgens mij zat heel vliegend Nederland gekluisterd aan 123.350. Er ging welhaast een juichkreet door het land toen ik opriep: "NE heeft Teuge in zicht en binnen bereik!" Soms waande ik me alleen in de lucht en dan opeens doemt er een grote Duo-Discus op met Evert Zwolsman. Pappa Bird. Of de DG505 met Dick Teuling. Mother Goose. En op ruimere afstand de CT met Harry Wondergem als Viper. Dit is Top Fun. Ik moet het allemaal zelf doen, maar het verlicht Mn gemoed om te weten dat er een oogje op me wordt gehouden. 50 kilometer doelvlucht, zonder baro of logger. Maar welzeker gemonitord. Ik ben niet stiekem op Terlet geland. Ik heb veel getuigen. Nog heel even dachten ze onderweg dat ik bij Hoenderloo de weg kwijt was. Gedesoriënteerd. Ik sloeg zomaar links uit de flank. Geen cummul te zien! Ik zat boven de CTR-hoogte en zag het huis van mijn ouders, mijn geboortegrond. Ik moest er even overheen. Vanaf de dag dat ik vlieg wil ik daar al heen. Op eigen kracht, in mijn eigen (club)kist. Een missie vervult. Het zal me aan m'n reet roesten of m'n zilveren C erkent wordt. Net als bij de eerste solovlucht denk ik: "Dit pikken ze nooit meer van me af!"

De Maas

Rob Hoozemans