|
Leendert en het Franse luchtruim |
|
Pagina 2 van 3
In het begin van deze expeditie heeft Tom van Doormaal mij tot zelfstandig slepen gebracht in de MS-DuoDiscus. Met dwarswind, nulwind, en met soms weinig marge boven de bomen aan het eind van het veld. (gelukkig heeft de MS een intrekbaar hoofdwiel!) De eerste seconden: alsof je balanceert op een hek met je armen wijd. Later met meer snelheid wordt het evenwicht makkelijker. Toch is de hoge snelheid dicht bij de grond even wennen.
Ik vertrok vroeg in de middag met de E7 als laatste van een kleine groep vliegers bestaande uit Tom en Lonneke in de MS-duo, Ids, René, en Cees. Als solist moest ik moederziel alleen "lokaal" blijven. Onder toeziend oog van Jules werd ik weggesleept door de "remorqueur" (sleepkist) van onze gastclub. Zoals al eerder, heb ik weer te vroeg ontkoppeld: 450 meter boven het dal met een strak blauwe hemel. Gevolg: Twee uur worstelen tussen de 400 en 800 meter hoogte boven dal ). Over de radio hoorde ik, dat de overlandgangers het evenmin makkelijk hadden. Eindelijk zat ik na een goede treffer in een bel, die me op comfortabele hoogte bracht. Nu kon ik mijn plan om tegen de wind in naar de heuvels te vliegen uitvoeren. Er ontstonden nu ook kleine witte pluisjes in de nog steeds zeer blauwe lucht. Van pluisje naar pluisje kon ik, op hoogte blijvend, steeds dichter bij de heuvels komen. Eindelijk verscheen boven een top van de dichtstbijzijnde heuvelrug een echte kleine bloemkool. Hier kon ik na een forse laatste steek even lekker onder kruipen.
|
